Blubber

Zo, nu even een stukje van de vrouw des nieuwe huizes. Vandaag zijn we weer even naar het bouwterrein geweest. Oma ging ook mee, want die was ook wel eens benieuwd naar ons stukje grond. Auto'tje vol dus. Manlief reed het bouwterrein op en dit keer iets verder dan normaal. Of hij nou indruk wilde maken op zijn schoonmoeder of dat hij vandaag in een luie bui was is niet bekend, in ieder geval probeerde hij de auto (slechts een simpele Nissan Tino en dus geen terreinwagen) voor onze toekomstige woning te parkeren. Ondanks mijn waarschuwingen m.b.t de modder reed meneer door en jawel... de auto raakte verzakt. Gelukkig zat mijn moeder in de auto en daardoor liepen de spanningen niet al te hoog op. Al mopperend stapte meneer uit en zakte tot aan de enkels in de blubber (met zijn goeie schoenen aan). Daarna zette hij mijn moeder uit de auto met de smoes dat dit extra balast was. Helaas, ook zonder moeder hing de auto finaal vast. Vervolgens ben ik zelf maar de auto uitgestapt (zonder schoenen) en heb geprobeerd de auto te duwen (begrijp mij goed, manlief zit hoog en droog in de auto). Helaas weer geen resultaat. Twee, waarschijnlijk ook, toekomstige bewoners, liepen ons voorbij en wenste ons sterkte. Nadat ik Joost achter het stuur vandaan heb gekregen ben ik het zelf maar eens gaan proberen en jawel na heel wat draaien, modderspetters en vervloekingen liet de auto zich in zijn achteruit rijden en reed ik samen met de twee kids het bouwterrein af. Mam en man moesten maar even lopen. Resultaat: een modderige en stinkende auto, drie hele vieze mensen en twee schone kinderen, die allebei heerlijk lagen te slapen op de achterbank. Bij Loogman (we zijn gelijk maar even langs gegaan) kwamen ze niet meer bij van het lachen en hebben ze de auto nog wat extra afgespoten met een hogedrukspuit en ook de schoenen van Joost werden gereinigd. Mijn moeder heeft nog steeds niet ons stukje grond gezien en de volgende keer komt ze maar op kaplaarsen en gaan we wandelen.