Het eerste paalfeest.

Nou! het was eindelijk zover, het feest voor het slaan van de eerste paal.
We waren erg benieuwd naar wie onze nieuwe buren gingen worden.
De avond ervoor werden wij opgebeld door nieuw oosteinde met de mededeling dat de auto's niet op het bouwterrein konden staan, vanwege de regen die de afgelopen dagen was gevallen, waardoor het erg modderig was. Nou! met die modder hadden wij al een keer kennis gemaakt, dus het leek ons een goed plan om de auto bij het Oosten neer te zetten, en vandaar uit met de bus verder te gaan.

Nadat de bus val zat met toekomstige Aalsmeerders, reden wij naar het bouwterrein, daaraan gekomen werden wij verwelkomt in een mooie opgezette rode tent. De reactie van onze dochter was dan ook 'we gaan naar het circus' en ze had gelijk.

Bij de deur kregen het wel bekende naam kaartje met het bouwnummer, waar je je naam op kon invullen, als je geen zin had om je buren te ontmoeten dan hoefde je niks in te vullen, maar wij wilden graag onze buren ontmoeten, dus vulden wij onze naam in. Na een drankje gepakt te hebben, en het naam kaartje met veel moeite op gespeld te hebben, gingen wij met volle moed naar een stoel toe, om eerst maar eens de situatie te over zien.

Eindelijk begon de show, we waren nog niet van onze plaats af geweest.
We werden toe gesproken door een aantal mensen, waaronder ook de burgermeester van het prachtige landelijke Aalsmeer. Hij verwelkomde ons als nieuwe bewoners van Aalsmeer.

En toen was het tijd voor het slaan van de eerste paal, de spanningen waren hoog, want hoe kreeg men een heikraan de tent in, dat was de vraag die door het plubliek ging. Het antwoord kwam al snel, de eerste paal werd geslagen door de sprekers zelf, het was een beetje symbolisch. Met veel man kracht ging de eerste paal de grond in.

Na een aantal slagen was het gebeurt, en was de eerste paal een feit, en konden de handen worden geschud. De bouw kon beginnen, zo ook de show die gepland stond voor die dag.

We werden eerst getrakteerd op een aantal vlinders die een pachtige dans op voerde, althans het begon met een ijsvogel die een nummer te gehore bracht, en een statig dans ten uitvoering gaf, onze dochter vond het allemaal een klein beetje eng, en vooral het gezicht vond ze eng. Maar ze heeft het wel helemaal af gekeken.

Na de zang en dans kwamen de vlinders op. Op hoge stelten liepen ze het plubliek door, op weg naar de Arena (nee! niet het Ajax stadion), daar aangekomen werd er een prachtige show neer gezet. Er waren in totaal drie vlinders, alle drie waren ze van verschillende hoogte, het leken de Daltons wel. Ongelooflijk knap dat je kan dansen op van die hoge stelten. Het zal mij niet lukken met mijn hoogtevrees.

Hierna was het tijd om even door de zaal te lopen, op jacht naar de nieuwe buren. Dochterlief nam gelijk een ren naar de tafel, samen met haar moeder, waar de kinderen dingen konden maken, ik bleef zitten, en heb getracht de naambordjes te lezen van een grote afstand, helaas was het een beetje te duister in de tent om wat nummers te zien. Een hele opluchting voor mij, want ik dacht dat het eerst aan mijn ogen lag. Nadat er een sneeuwman in elkaar was geknutseld, ben ik eens op verkenningstocht gegaan, en zag ik een paar nieuwe buren staan, maar omdat ik op verkenningstocht was heb ik me nog niet voorgesteld :o) daarbij probeerde onze dochter zich in alle mogelijke bochten en gaten te wringen, want die was even mee op verkenningstocht.

Het is tijd voor het tweede optreden, dit keer een jongleur, die waarschijnlijk toch iets heeft met de Arena. Deze man kon geweldig met voetballen om gaan. Hij liet alle trucjes zien die er bestonden, althans in onze ogen. Het was ook weer geweldig om te zien. Ik heb ook vernomen uit zeer betrouwbare bronnen (Daniëlle), dat hij het ook kon doen met water en dan in combinatie met die voetballen. En dat zij ook les van hem heeft gehad, om te jongleren. Dat kwam omdat er een feest was van het bedrijf waar zij werkt (ABN-AMRO), en hij trad op. Als Niels later gaat voetballen, dan kan zijn moeder hem wat trucjes leren, dan wordt hij de ster van het veld. Ik hoor Ajax al roepen. :o)

Hierna was er nog een klein optreden van drie totaal onbekende artiesten. De show was leuk, er was veel rook, om het effect wat te vergroten, en er was muziek. Het was geweldig om te zien.

Na deze show begaven wij ons naar de overkant om eens wat buren te ontmoeten, na wat zoeken kwamen wij onze buren tegen, die net op het punt stonden te vertrekken, met de reden dat ze nog geen buren gezien hadden. Het was trouwens bouwnummer 160. Na wat gekletst te hebben, kwamen we er achter dat onze dochters op de zelfde crèche zaten. Wat is de wereld toch klein.

Ook mochten wij aan de overkant kennis maken met het culinair hoogstandje, gemaakt door de beste koks van de wereld. Het was erg goed om te eten. We hebben nog geprobeerd om het recept bij ze los te krijgen, maar dat wilden ze niet geven. Ook niet toen Daniëlle een voorstel deed om hun wat trucjes te leren met de bal, in ruil voor het recept. Helaas...

De volgende act bracht ons in hogere zweren, hoog in de nok van de tent hing een artiest aan twee rijen stof, waarbij ze allerlei kunsten vertoonde. Bij dit soort dingen moet je toch wel over een sterke dosis spieren beschikken, anders lukt het je niet eens om naar boven te klimmen. Ik zal het maar niet proberen. Het waren wel leuke gordijnen, we hebben nog even in twijfel gestaan om ze mee te nemen voor ons nieuwe huis, maar bij nader inzien, hebben we ze maar laten hangen in de nok van de tent.

Uiteraard hebben we ook nog wat meer buren gesproken die bij ons op het rijtje komen wonen, helaas ben ik alweer de naam kwijt en het bouwnummer, alhoewel eentje weet ik mij nog te herinneren, die heeft de zelfde achternaam als de makelaar, Brockhoff, maar het is geen familie.

Ik heb nog geprobeerd een dienblad vol met drank omver te gooien, althans het ging natuurlijk niet expres. Ik raapte, of ik legde wat op de grond, en terwijl ik gebukt stond om de handeling te doen, kwam er iemand langs van de bediening met een dienblad vol met drank, op dat moment kwam ik omhoog en knalde het dienblad uit haar handen, met alle gevolgen van dien. Alles nat, zo ook de jas van mijn dochter. Gelukkig was het witte wijn, en witte wijn vlekt niet. Onze dochter heeft nog uren lang luid zingend achter in de auto gezeten, en had enorm veel pret. Ze klaagde alleen de volgende dag wat over hoofdpijn.... Tja!

De laatste act die op het programma stond was een act met borden, helaas heb ik er niet veel van gezien, omdat ik alles stond af te drogen wat nat was geworden door het ongeluk met het dienblad. Ik heb het idee dat het allemaal goed gegaan is met de borden, want we hebben niks horen vallen. De act werd gade geslagen door één van de jonge artiesten, die ook die middag hadden opgetreden.

We hebben met ze drieën genoten van een prachtig feest, wat goed in elkaar zat. De drank de hapjes, alles was goed verzorgd. Misschien een idee om het over een paar maanden weer te doen, maar dan een feest voor de eerste steen.... :o)

Onze dank gaat uit naar Nieuw oosteinde.